لوييز زني بود كه با لباس هاي كهنه و مندرس و نگاهي مغموم وارد خواروبار فروشي شد و با فروتني از صاحب مغازه خواست كمي خواروبار به او بدهد.او به نرمي گفت كه شوهرش بيمار است و نمي تواند كار كند و شش بچه شان گرسنه مانده اند.

صاحب مغازه با بي اعتنايي محلش نگذاشت و با حالت بدي خواست تا او را بيرون كند.زن نيازمند در حالي كه اصرار مي كرد گفت:آقا شما را به خدا به محض اين كه بتوانم پولتان را مي آورم.

فروشنده گفت:نسيه نمي دهيم.

مشتري ديگري كه كنار پيشخوان ايستاده بود و گفتگوي آن دو را مي شنويد به مغازه دار گفت:ببين خانوم چه مي خواهد پولش را من مي دهم.صاحب مغازه كه بهش برخورده بود گفت:خودم مي دهم.ليست خريدت كجاست خانوم؟ آن را بگذار روي ترازو به اندازه ي وزنش هرچه خواستي ببر.

لوييز با خجالت يك لحظه مكث كرد از كيفش تكه كاغذي در آورد و چيزي رويش نوشت و آن را روي كفه ي ترازو گذاشت.همه با تعجب ديدند كفه ي ترازو پايين رفت فروشنده با ناباوري شروع به گذاشتن جنس در كفه ي ديگر ترازو نمود آنقدر چيز گذاشت تا كفه ها برابر شدند در اين موقع خواروبار فروش با تعجب و دلخوري تكه كاغذ رو برداشت تا ببيند روي آن چه نوشته شده. كاغذ لست خريد نبود دعاي زن بود كه نوشته شده بود:اي خداي عزيزم تو از نياز من باخبري خودت آن را برآورده كن

مشتري يك اسكناس۵۰ دلاري به مغازه دار داد و گفت:تا آخرين پني اش حلالت باشد.

آري فقط اوست كه مي داند وزن دعاي خالص و پاك چقدر است.دعا بهترين هديه است كه مي توان به هركس دادو پاداش بسيار برد.